lang verwachte, maar verschrikkelijke, update...

Heeej lieverds,

Sorry sorry sorry dat ik zolang niets heb laten horen, maar afgelopen we(e)k(en) is er ook ontzettend veel gebeurd. Mijn hele week heeft op zijn kop gestaan en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik voelde me ook eigenlijk te slecht om me naar een internetcafé te slepen, dus nu een lange update. Ik begin maar bij het begin…(wel zo gemakkelijk)

Donderdag (2 weken geleden, hè!) ging op de een of andere manier alles verkeerd :S en zat ik er helemaal doorheen. ’s Nachts voelde ik me, om de emmer over te doen lopen, ook nog eens heeeeeeeeel slecht en bleek ik malaria te hebben. “Nou medicijnen slikken en beter worden”, maar helaas werkte het niet zo…Ik heb me echt nog nooit zo slecht gevoeld in mijn leven en ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie nooit malaria krijgen, want het is echt een slopende ziekte. De rest van de week dan maar in bed gelegen en filmpjes van Roel gekeken, al mijn (of eigenlijk jullie) boeken uitgelezen en mijn verslag voor school getypt (voor de geïnteresseerden, ik kan/mag jullie het verslag doorsturen?! MAAR schrik niet, want het is echt zo ontzettend verschillend allemaal, ik schrok er eigenlijk zelf van toen ik het las)
In het weekend wilde ik er even tussenuit en ben ik met Kaja en Teresia naar het strand geweest. Hahah achteraf gezien was dat niet zo verstandig met 42 graden koorts, maar al met al was het wel een supertof weekend en weer een paar lieve vriendinnetjes erbij!!
Maandag kreeg ik de schrik van mijn leven! Nadat ik na de bank was geweest (en ja dat moest ik echt zelf doen, anders was ik nooit uit mijn bed uitgekomen), werd ik wakker in een ziekenhuis met 2 infusen in mijn arm en een bekend gezicht naast me, de bazin van de bank. Maar even onverwachts als dat ik in het ziekenhuis belandde, werd ik er ook weer uitgetrapt (ja, haast letterlijk) omdat het plots erg druk was en ik zag er wel weer gezond uit. Maar wel eens interessant om te zien dat er ook ziekenhuizen bestaan in Afrika, die je nog enigszins doen denken aan een Europees ziekenhuis...maar eigenlijk ook weer ontzettend verschillend zijn.
De rest van de week heb ik dan eigenlijk in bed doorgebracht en gebeurde er weinig spectaculairs. Donderdag naar het ziekenhuis gelopen en die miniwandeling bewees wel wat malaria met je doet. Ik was werkelijk geradbraakt, maar gelukkig maakte ons super punt (een 17/20, joepiee!!) en een grappige les van dokter Kate het wel weer goed. Over die les gesproken, we hadden Kate beloofd te helpen met een les over reanimatie voor de vroedvrouwen. Na die les was het mij opeens heel duidelijk waarom hier ONNODIG veel moeders en kinderen sterven. Ik had hun vaardigheden al mogen bewonderen in de eerste week met die bevalling van die 28-wekener, maar dit shockte me toch wel heel erg…
Donderdagavond had Jane weer voor me gekookt en het was alweer super lekker! Het eten hier smaakt me echt prima, maar helaas zat er aan dit dinertje een maar. Ze is namelijk gister vertrokken naar Stockholm, dus het was wel even zwaar om afscheid te nemen en de traantjes heb ik toch wel even weg moeten pinken van mijn/onze gezichten.
Afgelopen weekend zijn Anneke, Evelien en ik naar de Sippi Falls geweest. De watervallen op zich vond ik niks spectaculairs, maar de omgeving was werkelijk adembenemend. Onze vrijdag vooral gespendeerd aan een bloedhete reis van 6 uur in een volgepropte matatu (minibusje). Zaterdag hebben we dan een wandeling gemaakt in de omgeving en ook hier kwam de malariaresten weer even vervelend doen, maar het was werkelijk schitterend. Gister dan weer teruggekomen. Eerst werden we een stukje meegenomen in een auto, hahah wat een avontuur! Ik zat ingeklemd tussen de Afrikaanse mannen, terwijl Anneke en Evelien de bijzitterstoel deelden en vervolgens nog 5 uurtjes in een bus, waarin je werkelijk iedere hobbel (en die hebben ze hier veel in Afrika) voelde, maar ook dit weekend was weer super! Ik geniet echt van mijn tijd hier en ik geloof dat ik mijn hart ook begin te verliezen aan Afrika. Het is werkelijk allemaal zo fantastisch hier :=) gelukkig maar, want zo vergeet je al de problemen thuis en leer je echt te genieten van de kleine dingen in het leven Je waardeert meer en meer alle het goede dat wij hebben in ons Westerse wereldje. Je leert hier ook echt wie je vrienden zijn, op wie je kan vertrouwen, op wie je kan bouwen…

Vandaag ben ik weer aan het werk gegaan op hoogrisico verloskamer, maar niks rustig aan, hoor! Ik denk dat dit een van mijn ergste en zwaarste dagen was hier. Echt gekkenwerk! Om jullie een ideetje te geven, al is het denk ik dat het moeilijk voor te stellen is: gemiddeld 60 a 80 bevallingen en 20 keizersnedes per dag. MAAR vandaag was nog erger. Eerst deed ik 4 bevallingen, waaronder mijn eerste tweeling volledig zelfstandig. 2 heerlijke kleine snoetjes van 2 en 2,5 kilo’s. Maar daarna heb ik geruzied met de Afrikaanse dokter en denk maar niet dat die een blanke student geloven. Oke, een scenario beschrijving: “Een vrouw ligt echt keihard (maar oorverdovend hard) te schreeuwen in haar bed en ik grap nog met de studenten, “oh, dat zou een goede zijn voor een epidurale”, maar ondertussen voel ik “dit is goed mis!” Dus ik proberen te ontdekken wanneer ze pijn heeft en eigenlijk dacht ik meteen aan een uterusruptuur (scheur in de baarmoeder, waardoor de baby in buikholte terecht komt, levensbedreigende situatie voor moeder en kind). Dus ik als student natuurlijk lief naar de dokter met mijn verhaal, maar die vond dat ze een aansteller was en gewoon geen pijn kon verdragen. Ja, oke, wat doe je dan? De dokter zal wel gelijk hebben…Een uur later, spoed keizersnede en terwijl ik naar huis ga, check ik nog even in de operatiezaal hoe het is. “Oh yeah, the baby is dead. You were right, she ruptured totally…” *shock* Ik stond aan de vloer vastgenageld en ben huilend naar huis gegaan! Dit voelt zo fout. Ik voelde me zo machteloos hier.

Oh lieverds, bedankt voor alle lieve kaartjes en cadeautjes, SUPER!! Dat doet me echt super goed, vooral op zo’n dagen…Maar de muur is nog niet vol, hoor ;)

Ik beloof dat ik jullie nu niet meer zolang laat wachten op de volgende “update” en die zal gaan over mijn aankomende VAKANTIE, joehoee!! Vrijdag vertrekken we richting Kenia en de week erna zal ik een rondreis gaan maken in Tanzania en Zanzibar. Ik kijk er echt onwijs naar uit, dus daarom nog even goed uitzieken deze week en iedereen weer even op de hoogte brengen van de laatste nieuwtjes!!

Dikke kus voor jullie allemaal,
nene