even op adem komen...

Heeej lieve allemaal :=)

Morgenvroeg vertrekken we richting Kisumu, Kenia, dus hier nog even mijn beloofde update.

Dacht ik dat maandag een helse dag was, toen had ik dinsdag nog niet meegemaakt. Het begon allemaal kalmpjes, maar toen kwam er een obstructed labour binnen en die wilde ze toch gewoon laten bevallen, dus wij moesten dat maar even oplossen. Die baby schoof echt geen millimeter op, dus na een uur proberen en lang zeuren aan de hoofden van de dokters hier, stonden ze voor de keuze: vacuüm of keizersnede? Toen werd er besloten voor een vacuüm, maar die bleek niet compleet en toen die ein-de-lijk compleet was, bleek die niet te werken. Ondertussen zagen we de baby gewoon zitten, maar eruit komen deed die niet. De harttoontjes gingen steeds trager, terwijl de stress bij ons tot een hoogtepunt steeg. Aangezien ik degene ben van de reanimaties en kleine ukkepuks trok ik mijn handschoenen aan, want dit kon wel eens een zware klus worden…Ik vroeg Anneke alvast om hulp, omdat niemand er meer gerust in was. Moet je je voorstellen, ondertussen stonden daar al 2 dokters omheen, Anneke en ik, een bende studenten en aantal vroedvrouwen en dat kindje was slechts een vinger van ons verwijderd en niemand kon iets doen. Terwijl Anneke en ik wat mopperden om die vacuüm, vond men iets waardoor het bleek te werken. Dus hop vacuüm erop en megagrote knip en daar was de babyboy, keihard huilend!! Haha ik denk dat iedereen toen een vreugdesprongetje deed van opluchting…en weg was de stress! Maar niet voor lang…Terwijl Anneke de grote knip aan het hechten was, ontfermde ik me over de hard schreeuwde mama met een abruptio. Ze verloor veel te veel bloed en haar tong lag werkelijk lijkbleek (teken van anemie), dus Kate probeerde een tweede lijn te prikken voor een bloedtransfusie na de bevalling. Terwijl ik heen en weer huppel tussen Kate en Anneke, zie ik plots een handje tevoorschijn komen en terwijl dat tot me doordringt, schiet die baby er werkelijk uit…Placenta? Nee, die blijft nog even zitten en Anneke en ik blijven alleen achter. Oke, na half uurtje placenta kunnen afhalen, MAAR toen? Helse bloeding en ze had al geen reserves meer. Terwijl ik bimanuele baarmoedercompressie uitvoer (voor de leken onder ons, dit is zeer pijnlijk!!! want je duwt gewoon je vuist naar binnen om de bloeding te stoppen), proberen VIJF dokters een tweede lijn te plaatsen voor bloed. Werkelijk iedere ader wordt geprobeerd, maar zonder succes. Op een gegeven moment snijden ze zelfs haar voet open (vraag me nu aub niet naar steriliteit!?) op zoek naar een ader. Na een half uur komt er een anesthesist tevoorschijn, die een lijn geplaatst krijgt in de halsslagader (ook hier was de steriliteit ver te zoeken…), maar het bloed was op!! Aaaah ondertussen is die mama bewusteloos, begint te schuimbekken, sta ik daar al een uur met mijn handen druk te geven (nee, ik had geen gevoel meer in mijn handen, maar je moet gewoon doorblijven gaan, anders bloed ze dood…) is er geen bloed beschikbaar. Na een halve verhuizing in de kamer om zuurstof te kunnen toedienen, verschillende mensen laten zeuren voor bloed, krijgen we bloed en vocht en knapt ze langzaamaan op en komt bij :=) Yes!!! Ik stond echt versteld van het teamwork en doorzettingsvermogen van al die dokters op dat moment. Het kan dus wel en ze hebben hiermee mijn respect echt afgedwongen…De meeste rondom het bed hadden de hoop al opgegeven, inclusief mijzelf, maar ze bleven vechten voor dat ene leven! En de dag eindigde met een stuitbevalling die bijna eindigde in de zo gevreesde decaputatie, want het hoofdje bleef steken. Echt een horror dag vandaag! Ik was er ook echt niet goed van...

Woensdag zag onze Teddy er stukken beter uit! Godzijdank ze had het gered :=) Wat geeft dat een heerlijk gevoel, zeg! Levens redden en mensen zien opknappen met je eigen ogen en voelen met je eigen handen, geweldig. Maar ondertussen lagen er weer 2 zo’n gevallen, maar ook zij overleefden het. Joepie, dat was ook wel even nodig na maandag, zeg!! Het is verschrikkelijk om mensen te zien sterven, maar het is geweldig om ze te kunnen helpen met alles wat je ze kan bieden. Hier ligt echt mijn passie, iedereen zegt ook dat ik een goede arts zal worden en ik zal ook zeker alles in het werk zetten om dat waar te maken!

Vandaag, donderdag, laatste dagje, maar vraag maar niet of het leuk was vandaag, want het was weer behoorlijk zwaar. Ik begin vol goede moed, want ik wilde mijn doel 80 bevallingen halen, dus ik moest er vandaag 10 doen (en dat is niet onrealistisch hier). Eerst hielp ik Anneke die bezig was helpen voor een onderzoek over kindersterfte. Dus wij op zoek naar het karretje waar de kindjes opgelegd worden (ja, ik weet het, het is liguber) en toen vonden we daar gewoon 13 kinderen. Ik dacht dat ik van mijn stokje ging. Verschrikkelijk gewoon. Oke, na 5 minuten kwamen ze me roepen voor een bevalling, dus ik joepiee, nummer 1 voor vandaag, nog 9 te gaan. Maar toen...ik deed de bevalling, niks bijzonders, maar de baby ademde niet en iedereen bleef daar rustig staan. Ondertussen ben ik ook niet altijd meer even vriendelijk en komen mijn Afrikaanse vroedvrouwenskills naar boven, dus ik commandeerde ze te starten met reanimatie, waarop ze me toen doodleuk zeiden “ maar Renee, deze baby is al 4 weken dood!” Grrrr, waarom vertelt niemand je dat op voorhand? Communicatie is hier soms ver te zoeken. Oke, dat was mijn laatste bevalling voor vandaag. Ik had het wel een beetje gehad met al die sterftes hier. Mij gaat dat toch wel aan het hart en ik vind het heel moeilijk om daar mee omte gaan.

Nog even goed nieuws! Maandag was de malaria nog niet uit mijn bloed en toen kreeg ik te horen “Oke, je krijgt nu de zwaarste medicatie die we hebben, daar zul je wel weer erg ziek van worden (ABSOLUUT) en als het dan niet weggaat…uhm ja dan weten we het ook niet meer”. Vandaag waren er nog steeds resten, dus ik al helemaal bezorgd (want de dokter had vorige keer gezegd dat die dan niet meer wist wat die moest doen), maar hij vond het allemaal wel prima, dus daar vertrouwen we dan maar op.

Mijn vakantie dan als laatste, want ik moet nog zoveel doen vandaag. Morgenvroeg vertrekken we dus eerst richting Kisumu en daar gaan we ’s morgens vroeg nijlpaarden spotten op Lake Victoria. Waarschijnlijk ga ik ’s avonds door naar Mombasa om daar met Caroline, Keniaans vriendinnetje van hier, te relaxen en tegen het weekend moet ik dan weer terug naar Nairobi voor mijn rondreis door Tanzania en Zanzibar. Ik ga eindelijk op safari, joepie!! Leeuwen, olifanten, giraffen, tijgers…het gaat fantastisch worden!! Mijn droom komt eindelijk uit, yesyesyes…

Ik hou jullie zoveel mogelijk op de hoogte van alles vanuit Kenia, Tanzania en Zanzibar en in april ga ik aan de slag op neonatologie. Het werk wat ik het liefste doe. Knuffelen met die kleintjes :=) Hahaha oke, dat gaat het hier niet zijn, dat weet ik. Het gaat waarschijnlijk net zo zwaar worden als nu, maar die paar die je kunt redden, betekenen zoveel meer…

Liefs