Uganda :)

Heeej lieverds,

We zitten nu in universitaire bib en hebben internet voorhande om mijn blog EINDELIJK te updaten. Normaal gezien word vanavond het internet op onze kamer geregeld, dus dan kan ik eindelijk weer msnen en hyven met iedereen (als de snelheid dat toelaat natuurlijk!!)
Zondag kwamen we aan in Entebbe en werden opgehaald door James. Na het wachten op de 4 dokters vertrokken we richting Kampala. Ongeveer een uurtje rijden door een prachtig landschap. Het zag er allemaal zo adembenemend uit, maar zodra we in Kampala aankwamen, was het een chaos. Na een nachtje in de kamer beneden verhuisden we naar een kamer met balkon, om de was op te kunnen hangen (ja, je moet hier praktisch denken). We hebben uitzicht op een sloppenwijk, heel bijzonder. Ik sta er van te kijken hoe snel ik me aanpas aan alles hier. Ik vond het in het begin echt wel moeilijk om om te gaan met al die grote verschillen, maar nu dag 5 voelt het allemaal al heel normaal, alsof ik hier al jaren ben. Douchen met koud water is heerlijk. Straatkids aan je hebben hangen, schreeuwend “mazungo mazungo”, is ook een van de normaalste zaken van de wereld. Bedankt worden voor alles wat je doet, klinkt al heel gewoon.

Maandag zijn in het Mulago ziekenhuis geweest en hebben we met Susan besproken wat we allemaal wilde doen. Ondertussen zijn mijn plannen alweer gewijzigd, maar dat komt allemaal wel goed. We zouden dinsdag starten op de antenatal (prenatale raadpleging voor mijn Belgische vrienden of controles voor de bevalling voor mijn Nederlandse vriendjes), maar we eindigden op ward 14, low risk labour ward. In het begin was het allemaal nog chaotisch. Er liggen werkelijk overal vrouwen op bedden en op de grond, die gescheiden worden door enkele gordijntjes. Er lopen ongeveer 3 vroedvrouwen rond en voor de rest alleen maar studenten, de smurfen zoals wij ze noemen (ze hebben namelijk van die prachtige blauwe pakjes aan, overigens hebben de vroedvrouwen prachtige groene jurken). De eerste dag dan maar wat rondgekeken, geholpen en proberen het systeem te zien. Maar tegen het einde van de dag deed ik al mijn eerste bevalling en meteen een HIV-besmette moeder. Het was haar 5de kindje, maar haar contracties waren volledig weggevallen en, omdat ze al 6 uur gebroken vliezen had, ontstond er wat stress op de ward. Normaal gezien had ze moeten bevallen op de high-risk labour ward, maar ze durfden haar niet meer te vervoeren naar beneden. Na lang wachten reageerde ze op de oxytocine en beviel ze vlotjes van een gezonde zoon.
De volgende dag werden we gevraagd of we wilden helpen op de high-risk labour ward, omdat het daar zo druk was. Wij zijn niet de beroerdste, dus wij zijn gaan helpen. Nou, vond ik het al druk op ward 14…niet te geloven wat je daar allemaal ziet. Er zijn allemaal aparte kamertjes en in al die kleine hokjes liggen gigantisch veel vrouwen. De gangen worden volgepropt en zelfs in de wachtkamer bevallen ze. Net aangekomen waren we al getuige van de geboorte van een tweeling. Hoe relaxed ging dat dan? Bij ons was het allang dikke stress geweest, maar hier alles op het gemak. Ik denk dat er misschien wel een uur zat tussen de geboorte van de 2 en ze bleven maar oxytocine geven om die weeën op te wekken. Vervolgens gingen we naar het PET en PROM-hokje om te zien wat daar te beleven is. Anneke deed snel haar eerste bevalling en ik assisteerde haar. Het kindje van 28 weken was erg slecht en we namen het mee om te verzorgen, maar de smurf die het kindje vast had, had niet door hoe ernstig het was (take it easy, like she said), dus ik heb kindje uit haar handen gegrist en naar hokje voor de verzorging gerend. Daar bleek de zuurstof op te zijn en de ambu’s werkten ook niet al te best, dus dan maar naar special unit care (soort neonatologie)…ondertussen waren er al zeker 10 minuten voorbij en dat kindje had pas 1 keer geademd, vlak na de bevalling. Daar aangekomen, moet je eerst je schoenen uit schoppen en dan helemaal alleen beginnen te reanimeren. Werkelijk niemand komt je helpen, je moet alles zelf oplossen. Terwijl de vroedvrouw op zoek ging naar een zuurstofbrilletje en ambu, reanimeerde ik de kleine en uiteindelijk na een half uur kregen we de eerste spontane ademhaling, wat was dat een opluchting zeg!! Terwijl zij verder briefte, liet ik even mijn blik gaan over de ruimte waar ik nu eigenlijk was en toen schrok ik me werkelijk dood. Overal stonden couveuses en in de meeste lagen 2 of 3 kinderen, echt onvoorstelbaar, maar ik voelde me echt thuis tussen al die lieve kleine hummeltjes. Ik wil absoluut ook daar nog wat gaan werken…Ik ging snel terug om Anneke te helpen met de rest, want de mama bloedde ook nogal hevig, maar ondertussen was alles al oke. Ik sloot de dag af met een mooie vlotte bevalling zonder scheuren.
Vandaag een rustig dagje op ward 14 met een ongelofelijke rare langdurige bevalling. Ik denk dat het hoofdje misschien wel een uur gestaan heeft, maar iedereen bleef relaxed. De vroedvrouw schold wat tegen de moeder dat ze goed moest duwen (althans zo klonk het) en uiteindelijk beviel ze dan na 2 uur met een grote knip van een gezonde zoon, genaamd Rainy (haha naar mij vernoemd!! Ze spreken hier mijn naam uit als Rainy, dus ik noem mezelf ook maar zo ondertussen…)

Voor iedereen die kaartjes, cadeautjes en/of overlevingspakketten (hihi) wil sturen, ons adres.
Akamwesi Hostel
P.O. Box 26744
Kampala, Uganda

Tel.: +256312277944
Mob.: +256779387528

Tot de volgende update!! (zal nu sneller proberen, dus hopelijk vanavond internet op de kamer)

Mis jullie!
Hele dikke kus voor jullie allemaal, vooral voor mijn allerallerliefste Roel!!